Op deze pagina leest
u een aantal anekdoten van Amsterdamse tramliefhebbers en (oud) GVB-ers. Heeft u ons een
anekdote te vertellen?
Mail dan uw anekdote naar joswiersema@amsterdamsetrams.nl
TWEE HERINNERINGEN
Ben Okker -
digiben (ad)
planet.nl
één was de conducteur die in 1952 - ik woonde toen in de
Indische buurt, mijn eerste "eigen" huurwoning - in de Roeterstraat
afriep: "Roeterstraat, jeugdherberg".
de tweede was ook op die route toen een dame nogal laat merkte dat
ze moest uitstappen en dat nog zeer omzichtig en langzaam deed. De
bestuurder keek buitenom naar achteren wat de vertraging was. De
conducteur die eveneens naar buiten hing zei toen : "moment Piet, ik
heb er één met touw en blok"
HEEFT DIE CONDUCTEUR
ME TOCH TE PAKKKEN
Kareltje Ravesteijn -
k.m.ravesteijn@quicknet.nl
In het voorjaar 1947 kreeg ik mijn eerste accordeon lessen van Chris
Wimmers in het achterkamertje bij de firma Overweg op de
Korte Nieuwendijk. Die lessen kreeg ik
zaterdag 's middags. Na
enkele lessen was ik al zo ver gevorderd dat ik
het liedje: "Hoe zachtkens glijd ons bootje" kon spelen. Op de
Martelaarsgracht stapte ik op lijn 13 terug naar huis. De conducteur
verkocht mij een kinderkaartje wat ik niet verkeerd vond. Misschien kwam
dat omdat ik nogal klein van stuk was. Hij geeft mij het kaartje en zegt
tegen mij: "Heb je aardappels gehaald voor je moeder?" wijzend op mijn
12 bas accordeon. Verontwaardigt maakte ik de koffer half open en liet
het instrument zien. De conducteur was overmatig verbaasd dat er geen
aardappels in zaten. "Kun jij daar dan op spelen?" was zijn vraag. Ja
maar een klein beetje. Dat geloofde hij niet en samen met mede
passagiers spraken zij hun ongeloof uit. "Speel dan is wat", iets wat ik
echt niet wilde in een rijdende tram. De overredingskracht van de
conducteur was zo groot dat ik op het voorstel inging om in het
wachthuisje van trampersoneel op Mercatorplein toch wat te spelen.
Enerzijds voelde ik mij genaaid anderzijds was ik misschien een beetje
trots. Toen dat achter de rug was wist ik niet wat mij toen overkwam,
die conducteur ging met de pet mansen onder zijn collega's en haalde 95
cent op. Voor mij was dat een vermogen. Jammer, zoiets schijnt
tegenwoordig niet meer te kunnen.
DOORLOPEN NAAR HET VOORBALKON
Kareltje Ravesteijn -
k.m.ravesteijn@quicknet.nl
Winter 1953 was koud, zo koud dat mijn JAWA motorfiets er geen zin in
had. Het was al een oudje. Dan maar een weekkaart gekocht bij de
sigarenboer en met de tram lijn 7 van het Mercatorplein naar de Plantage
Middelaan. Het leek wel of iedereen toen met de tram ging want
voor de Kinkerbrug was de tram zo goed als vol behalve het voorbalkon
daar hadden de meeste geen trek in want daar was het 't koudst.
Op de bok stond Witte Willem als wagenbestuurder op zijn klompen, grote
groffe wanten en een paardendeken om. Het ruit moest hij ijsvrij houden
met een zoutzakje. Binnen hoorde ik de conducteur roepen: "Doorlopen
naar het voorbalkon". Dat hielp natuurlijk niet want iedereen wist hoe
koud het daar was. Ik stond naast Willem te kijken hoe het verkeer toen
al een rotzooitje was, vooral de fietsers. De conducteur beklaagde zich
bij Willem dat het "doorlopen" niet lukte en liet de schuifdeur
openstaan en op het moment dat de tram de brug afreed naar de J.P.
Heyenstraat stapte Willem van zijn kruk (of zadel) zette die in de hoek
waar ik stond en vlak voor de halte gooide hij de rem er vol in met
zandstrooier en wat schertste mijn verbazing: het
voorbalkon stond vol.
Tegenwoordig worden er meteen klappen uitgedeeld maar toen kon iedereen
er nog om lachen, jammer hè.
SCHEET
Harry Kuiper -
harry.kuiper@planet.nl
Het gebeurde in 1976 op het Isle of Man in de Ierse Zee, maar het
zal zo'n 100 jaar geleden in Amsterdam of elders ook wel zijn
voorgevallen.
Mijn zoon en ik stonden op het voorbalkon van de paardentramwagen
van Douglas en flankeerden de koetsier/conductor met ernstig gezicht
voor de naderende sensatie. De twee tussendeuren stonden open en
mijn vrouw en dochter stonden op het achterbalkon.
Come on, Michael, zei de koetsier tegen het paard, toen het moment
van vertrek was aangebroken. Hij gaf zelf een ruk aan de bel,
Michael begreep wat hem te doen stond, trok de tramwagen op gang en
liet een enorme scheet.
De stank was niet te harden, vonden mijn zoon en ik, maar de
koetsier vertrok geen spier. Die had wel vaker zo'n poepje geroken.
Van het achterbalkon hoorde ik even later mijn vrouw en dochter:
‘Allemensen, wat een verschrikkelijke stank!’ De scheet had merkbaar
zijn eindbestemming bereikt.
O heerlijke nostalgie. Waar ruik je vandaag nog zo'n enorme scheet
wanneer de trambestuurder zijn voertuig op gang brengt?
LANG GELEDEN
Harry Kuiper -
harry.kuiper@planet.nl
Een 100 jaar geleden, toen de elektrische tram ook in Amsterdam nog
nieuw was en de bovenleiding wel 7 m hoog hing, vroeg een vrouw aan
de conducteur of het waar was dat je stroom kreeg als je een voet op
de tramrails zette. De conducteur: ’Als u maar niet uw andere voet
tegen de stroomdraad houdt!’
Later, toen een kaartje 26 cents kostte, betaalde een vrouw met 26
losse centen. Wat moet ik met al dat koper, vroeg de conducteur
licht verontwaardigd.
’Wat dacht je dan, man, dat ik jou in goud zou betalen?’
STEMPELINKT
Margreet Janse - mj.janse@quicknet.nl
Ik herinner mij nog die gezellige blauwe
trams, met geestige conducteurs.
Mijn verhaaltje dateert uit de jaren 60.
Ik werkte op de Rotterdamse Bank
aam het Rokin en moest altijd keurig
gekleed naar de bank. Die dag had ik een
beige jasje aan. In de spits naar huis
want het was het druk.
De tram maakte een noodstop en de conducteur viel over mijn heen in
het middenpad, ik lag op de grond en hij had
met zijn stempel mijn hele rug besmeurd met stempelinkt!!!!
Ik dorst niet naar huis met dat jasje,
dus janken in de tram!!! Hij schreef een
briefje voor de GVB Stadhouderskade en
ik moest mij daar melden om
de stomerijkosten terug te krijgen.
Dat werd keurig afgehandeld. Ik
vergeet dit nooit. Altijd als ik in de tram
stap, denk ik hieraan terug.
GEEN AUSWEISS
J.V. Gallenkamp -
j.gallenkamp@hetnet.nl
"Tijdens de oorlog, had ik een
studievriend uit Winterswijk te logeren. Toen die leuke dagen om waren,
bracht ik hem naar het Amstelstation. Voor de brug over de Amstel
stonden de Duitsers te controleren. Wij in angst, want we waren
ongeveer 20 jaar en hadden geen "Ausweiss". We waren de twee enige
passagiers in die tram, en nog wel in de leeftijd van bijna twintig jaar
! De bestuurder zag onze angst en zei: "Jonges, onder de bank liggen, ik
scheur em wel effe over die brug.
Zo gebeurde het met succes ! ! !
Toen ik later alleen terug wilde, had ik het juiste recept. Leve de
vrijheid !
WINDJE
J.V. Gallenkamp -
j.gallenkamp@hetnet.nl
Ik stond in de oorlog een keer op het achterbalkon. De
tram was overvol en ook op het achterbalkon stonden we als haringen in
een ton. Plotseling roken we de onaangename lucht van een windje. Er
werd gekucht en een onderdrukt gebrom van de overige "haringen".
De conducteur, die ook op het achterbalkon stond zei: "Ach minse,
allemaal een neusie vol en het is weer weg !"
MIJN
FAVORIETE ROUTE
Alex van Tricht / Engeland -
avtdvt@hotmail.com
Als jochie van 7-11 groeide ik op in de
Weesperstraat buurt, in de 2e helft van de jaren
50. Mijn favoriete tramlijn was 5 natuurlijk, waar in die tijd de
Utrechtenaren op ingezet werden..... Door toename van het verkeer
(auto's) werden er op de trams voor het
eerst richting aanwijzers gemonteerd. Sommige
bestuurders vonden dat maar niks. Natuurlijk
stond ik altijd op het voorbalkon naast de
bestuurder en trots als een aap was ik als op de Blauwbrug ik de
richting aanwijzer aan mocht zetten om rechts af
de Amstel op te gaan....
Mijn favoriete route was Weesperstraat, Wibautstraat, Amstelstation met
lijn 5. Dan met bus (E,F of 15?) naar
Haarlemmermeerstation en dan met tram 16 naar de
Pijp Ferdinand Bolstraat
/ Gerard Douplein, waar mijn oma en opa
woonden. Een kinderkaartje kostte 10 cent en je kon daarvoor binnen 45
minuten na de stempeltijd ongelimiteerd
overstappen. Meestal haalde ik dan net de 16
zonder opnieuw een kaartje te moeten kopen... Als
ik geen 10 cent had "deed" ik de Weesperstraat
- Ferdinand Bol in 7 minuten op mijn
autoped. Maar ik nam liever de
tram......
DE
DIENST OP DE NICO 10
door: J.C. Recourt
Wat voor dienst was dat?
Vragen aan Indeling.
Het bleek een late dienst te zijn bij de Centraalpost.
Melden bij de dienstleider en beginnen met zitten;
er werd voor de rest niets gevraagd aan je.
Tegen een uur of zeven of eerder kreeg je een lijstje met tram lijnen
waar je op het Centraalstation de stempel automaten die stuk waren moest
om wisselen.
Zo ook mijn ploegmaat Gerrit hij kwam binnen en mocht gaan zitten de
dienstleider was de Heer Tomassen, de beste man
heeft die avond de schrik van zijn leven gehad.
Gerrit kreeg op een op een bepaald moment rond
een uur of zeven het briefje met de autosleuteltjes om op het
Centraalstation bij vier wagens de stempel automaten te verwisselen.
Tegen half twaalf kwam hij weer op de Centraalpost binnen en viel dood
moe op een stoel veegde de transpiratie van zijn voorhoofd en zei "he,
he".
Tomassen keek eens achterom en zei heel verbaasd,"Je
gaat me toch niet vertellen dat je moe bent van vier automaten
verwisselen"?
Nou nee zei Gerrit maar je zal maar geen autorijbewijs hebben dan is het
toch wat lastig in het verkeer.
Tomassen werd spier wit en kwam een meter uit zijn stoel,
"geen rijbewijs" nee zei Gerrit jullie
vragen niets; jullie sturen zo maar iemand de
straat op.
Heb je echt geen autorijbewijs vroeg Tomassen "natuurlijk wel,
maar het zo prettig zijn als dat van te voren even geïnformeerd werd".
Na dit incident werd er als je deze dienst kreeg door indeling even
gekeken of diegene die de Nico 10 kreeg wel in het bezit was van een
autorijbewijs.
Groetjes Han.
P.S. Pretigge feestdagen.
DE REMISE
UIT
door: Cees Pot
De passage over de afgevoerde Unions bij
een boerderij aan de Middenweg laat mij terugkeren naar een mooie
zondagochtend in september 1953. Ik voetbalde toen in de adspiranten bij
Swift, en was reserve bij een wedstrijd bij en tegen VVA. Dat had toen
een bijveld op het terrein van de Markthallen, waar de kleedgelegenheid
bleek te bestaan uit een oude tramwagen van het type Union (dat laatste
wist ik toen uiteraard nog niet). Ik herinner me nog duidelijk de twee
grote boogramen en de langsbanken, waar amper plaats was voor vier
(!)elftallen. Ik heb trouwens nooit kunnen achterhalen welke wagen dat
geweest is.
Jouw blik in de remise Linnaeusstraat roept bij mij herinneringen op aan
de Havenstraat, waar je zittend op de rechterpilaar naast de ingang een
mooie blik had op de remise (met in- en uitrukkende trams) en op het
Station Haarlemmermeer, waar toen de trein nog reed.
Bij de remise was het de kunst om je vastklampend aan de blinde kant van
een inrukkend tramstel mee te rijden de remise in. Op die manier kwam ik
een keer terecht bij een tweelingstel van lijn 18, waar ik stond te
kijken, toen er ineens een werkman tevoorschijn kwam, die me toeriep wat
ik daar verd . . . deed. In een ren was ik de
remise uit, harder dan ik ooit gelopen had.
OVERPEINZINGEN VAN EEN DIENSTLEIDER
door: Valiant,
oud medewerker GVB
Toen we nog een open mobilofoonsysteem
hadden konden we elkaar ontvangen; zo ook de berichten van de
centraalpost. (CP)
Nu hoor je niets meer en weet je niet wat er aan de hand is in de stad
en kan je er niet alvast op in spelen. Dat
vinden ze ook niet nodig dat regelt de CP wel voor je.
De trambestuurders kregen een bericht op de
mobilofoon door van de centraalpost dat er een aanrijding had plaats
gevonden op de brug van de Leidsekade en dat
daardoor de route gestremd was voor de lijnen 1, 2 en 5.
Nadere mededelingen zouden volgen.
Er waren op dat moment diverse lijnen in de Leidsestraat aanwezig en
deze bleven netjes op de halte staan wachten.
Het bericht waar wij op zaten te wachten kwam
door en er werd gevraagd wie er op de halte Prinsengracht stond richting
stad uit.
Dat was een lijn 1/4 die zich melde.
Er werd het volgende gezegd. "U
gaat naar het Leidseplein en daar gaat u linksaf naar de Weteringschans
en via de brug bij het Rijksmuseum rechtsaf langs het Parkhotel zo weer
op route".
Het was een tijd stil toen de 1/4 de CP op riep en op contact wachtte.
De CP riep 1/4 zegt u het maar.
De 1/4 vertelde de CP dat hij op het Leidseplein was aangekomen en wat
er nu van hem verwacht werd.
De CP gaf aan dat hij daar linksaf moest gaan;
dat was toch niet zo moeilijk?
De 1/4 vroeg heel minzaam of het de bedoeling was dat Weg
en Werken er nog bij moest komen om dat hij daar
niet linksaf kon; er was geen bocht
naar links.
De C.P.kwam gelijk terug met de vraag:
"kunt u daar niet linksaf en waarom dan wel niet"?.
De 1/4 antwoordde: "Er ligt hier geen bocht om
linksaf te gaan; er is namelijk geen rails".
Het bleef een hele tijd stil totdat er een andere bestuurder heel
subtiel mededeelde: "en dat is nu de overpeinzing
van een dienstleider."
Aan de stem te horen was het de chef die altijd met een stokje onder
zijn arm liep. Hij was de laatste die het oude uniform nog droeg met die
grote mattenkloppers op de mouwen zodat je goed kon zien dat hij
hoofdinspecteur was.
We hadden ook en liedje over hem Olleke Bolleke Ru Bezolleke.
Ach het was nog een chef van de hele oude stempel: wist hij veel.
TUSSENTIJDSE MEDISCHE KEURING
door: Valiant, oud medewerker GVB
Het G.V.B. kwam in de jaren 80 met het onzinnige
besluit dat trambestuurders net als de busbestuurders eens in de vijf jaar voor de
medische keuring moesten verschijnen bij de bedrijfsarts.
Nou is daar niets op tegen maar dan wel door een onafhankelijke arts en niet door de
bedrijfsarts.
Maar goed je werd er voor opgeroepen in de baas zijn tijd dus we gingen maar naar de
Havenstraat. In dat gebouw zat de dokter boven in de eerste etage.
Ik was samen met een vaste bestuurder van lijn 16, Kale Willem, een ieder wel bekend. We
moesten er alle twee om tien uur aanwezig zijn.
We werden samen binnengeroepen en we wachtten op wat er zou gaan gebeuren.
Ik moest bij de dokter komen die met de keuring begon. In een boek met kleurtjes kijken en
Wim moest bij de zuster komen voor de keuring.
Nou was Wim een kei van een collega stond altijd voor een ieder klaar en erg
sociaalbewogen, ook een echte Amsterdammer met het hart op het puntje van zijn tong en die
voor niemand zijn mond hield wie het ook was de directie inkluis.
Lees het boek NIET SPREKEN MET DE BESTUURDER.
Wim was dus bij de zuster en die begon met we zullen maar beginnen met een hartfilmpje,
doet u overhemd maar even uit.
Wim trok zijn overhemd uit en stond in zijn blote body met een partij haar op zijn borst
waar je u tegen zei.
Dat zullen we maar een even wegscheren zei ze.
Wim gaf haar als antwoord, ik dacht het niet, op mijn kop heb ik niets meer maar van mijn
borsthaar blijf je af ,daar is mijn vrouw er gek op en als dat er af gaat hoef ik niet
meer thuis te komen dan sta ik van avond met mijn koffertje buiten op de stoep en
aangezien er in de remise geen slaap plaatsen zijn heb ik een probleem.
De zuster keek hem stomverbaasd aan en dacht dat hij een grapje maakte maar de dokter had
het vlekkeloos door.
De dokter had de oplossing en zei, kom maar hier ik doe de bloeddrukmeter wel even om je
arm en maak dan maar tien diepe kniebuigingen.
Wim keek mij heel verbaasd aan en vroeg me, wij zijn toch bijna gelijk in dienst gekomen,
wij verdienen toch hetzelfde salaris laatsteuitloop.
Ja Wim we verdienen even veel.
Wim keek me aan en vroeg kijk jij wel eens op je loonstrook? Ik wel, en ik heb er nog
nooit een toeslag op zien staan voor tien diepe kniebuigingen, jij wel? En hij lachte zich
rot.
Dokter ik vind het leuk hoor maar aan mijn lijf geen polonaise.
Ik ga datgene doen waar ik hier voor in dienst ben gekomen; ik ga rijden, mijn passagiers
liggen nu in de stress om dat ze me niet zien rijden.
Goedemorgen allemaal.
Wim had in de tussentijd zijn overhemd al weer aan getrokken en verdween door de deur.
De arts en de zuster keken elkaar eens aan maar durfden niets te zeggen om dat ik er nog
stond.
Of hij ooit die keuring nog gehad heeft weet ik niet het was ook maar eenmalig in die 35
jaar heb ik het nooit meer mee gemaakt.
GEHOORD
door: George Aukes
Gehoord in een tjokvolle tram (lijn 17)
in de Kinkerstraat, toen de conducteur nog gewoon in zijn hokje achterin zat:
“Dames en Heren, wilt u alstublieft zo ver mogelijk naar voren doorlopen, de
bestuurder deelt kroketten uit”.
ZWARTE DREK
door: Valiant, oud medewerker GVB
Hallo ik ben al met pensioen maar een van de
voorvallen wat mij is overkomen vergeet ik nooit meer.
In de periode dat het Damrak en het Rokin voor de laatste keer werden geherstructureerd
had ik ter beschikking en moest een ritje rijden op lijn 16 voor een collega die verzuim
had gekregen.
Op naar de Stadionstraat en daar de wagen overgenomen.
Bij het Valeriusplein stonden enige passagiers te wachten die met me mee wilden. Zo ook
een keurige heer in grijs pak en een mooie donker blauwe trenscoat aan met hoed wat later
bleek een chirurg te zijn van de V.K.
Hij moest de trein halen op het C.S op een bepaalde tijd, en of ik dat nog haalde.
Dat weet je nooit in Amsterdam gaf ik als antwoord maar ik zal me best doen.
Hij betaalde met een rijksdaalder, een kaartje koste toen een gulden en de rest was voor
de koffie; dank u wel.
Ik was de Munt al genaderd en zag al dat er een file trams stond vijf meter rijden drie
minuten staan en zo sukkelde wij naar de Dam maar daar lag het Damrak open voor het
beursgebouw het was nog een stuk gracht het laatste open riool.
Wat je voor je zag was de rail en aan de rechter kant 25 centimeter asfalt en dan stijl
naar beneden vier meter lager zwarte prut van een meter dik.
En toen begon het.
Laat me er uit bestuurder.
Dat mag niet mijnheer.
En ik wil er uit kerel.
Loeiend kwaad het schuim op zijn mond.
Dit gaat fout dacht ik.
Ik stond weer stil; file.
Dan er maar uit voor ik klappen krijg, en ik drukte op de zwarte knop van de voordeur.
En op dat moment dacht ik; o, God dat kan niet.
Te laat.
Ja hoor de tram uit en vier meter naar beneden in de zwarte drek.
In dat open riool waren ze bezig met een kleine dragline en in dat bakje hebben de werk
mensen hem aan de overkant op het beursplein er uit gezet.
Daar waren personeelsleden van de Gemeente het plein aan het schoon spuiten en dat hebben
ze hem toen ook gedaan.
Ik hoef u niet te vertellen hoe die mijnheer er uitzag.
De volgende dag had ik een M.C. Vergadering en in de vergadering werd ik even apart
geroepen door de directeur die mij vertelde dat ik dat nooit meer mocht doen.
Hij kon er niets mee want als hij er uit wilde en ik de deuren niet had geopend was dat
wederrechtelijk vrijheidsberoving en dat is bij wet verboden.
MOORKOPPEN
door: Valiant, oud medewerker GVB
Als bestuurder had ik, als ik geen vergaderingen
had, bij voorbaat tien jaar op lijn 10 gereden met vier ploeg maten.
De voornamen in verband met de privacy Gerrit, Jan en Ruud genoemd.
Op een ochtend rond half elf kwam Gerrit van zijn wagen af hij had schaft, dus ook zijn
ploegmaten. Gerrit kwam binnen met een grote platte witte doos en riep luid "koffie
mannen en vreten".
Hij maakte de doos open en we zagen 4x3 12 moorkoppen
Bederfelijke waar hoefde niet in te leveren dat werd je geleerd O.C.V.
De koffie werd ingeschonken en de moorkoppen uit de doos gepakt.
Daar stonden een man of zes allen met een moorkop in hun handen en een mok koffie toen er
op de deur geklopt werd en een dame de deur voorzichtig open drukte en met haar hoofd naar
voren naar binnen keek en vroeg of er een bestuurder een doos gebak had gevonden die had
ze laten staan in de tram.
Met de slagroom om je mond en aan je kin riepen diverse bestuurders NEEN niets gevonden.
Alleen al dat gezicht van die vrouw was onvergetelijk.
Na de lol die we hadden gehad hebben we onder elkaar gelapt en kon ze nieuwe moorkoppen
halen.
LEKKER KAKKEN
door: Valiant, oud medewerker GVB
Het huisje in de van Halstraat was door vandalen
in de brand gestoken, dus geen huisje meer. De volgende dag stond er een groene bouwkeet
op wielen als vervanging maar geen toilet dat was een losse ronde unit die naast het
huisje stond .
Een van de collega's kwam van zijn wagen af en had schaft en zei in het algemeen ik ga
eerst eens lekker kakken en liep naar buiten toe en nam plaats in de toiletunit.
De van Halstraat was toen een drukke doorgaande weg, ook bus 18 reed er toen al.
Na een paar minuten liepen ineens twee collega´s naar buiten en bleven een tijdje weg.
Toen ze weer binnen kwamen zeiden ze, moet je eens naar buiten kijken.
Wat hadden ze nou gedaan? Ze hadden de toiletunit midden op de kruising van Halstraat /
van der Hoopstraat neergezet.
Op het moment dat ze dat deden zat de collega al met zijn broek op zijn hielen rustig te
poepen en kon moeilijk uit de unit stappen. Hij had wel wat gevoeld maar wist niet wat er
gebeurde.
Alle auto´s en bussen raasten aan beide kanten om de unit heen.
Toen hij met alles klaar was deed hij de deur open en stond hij midden op de kruising met
die ellende dat door het schudden er enige troep over de pot heen was gekomen.
De collega´s stonden te brullen van het lachen maar we waren wel zo sportief dat we hem
naar huis hebben gestuurd om zich schoon te maken en stoombonnen voor zijn pantalon
gegeven, hij woonde vlak bij het eindpunt en is ieder bestuurder een wagen op geschoven zo
dat de wagen die hij weer moest hebben na zijn schaft toch gereden heeft.
DE HUFTER
door: Jos Frederiks
Ik reed in 1977 een avonddienst op lijn 1, toen
er op de halte Leidseplein om een uur of elf een ouder echtpaar bij me binnenstapte,
beladen met bossen bloemen.
De vrouw klapte de bossen bloemen bij me over het klapdeurtje met de woorden: "Hier
jonge, neem jij ze maar mee voor je vrouw, we zijn 60 jaar getrouwd, maar ik wil die kerel
nooit meer zien, die hufter, wat die me allemaal het geflikt, dat wil je niet weten."
Daar zat ik dus met wel tientallen bossen bloemen, die heb ik uitgedeeld aan collega's, en
natuurlijk heb ik er een heleboel mee naar huis genomen.
Ik zal er ook nog wel enige aan een bevallige vrouwelijke passagier hebben gegeven.
Dat is was dus iets wat ik nooit van mijn leven zou verwachten.
Wat je allemaal mee kunt maken . . . .
VOOR HONDERD GULDEN LOL
door: Nico Paap oud medewerker GVB
Een van de mooiste dingen in het leven is toch
wel het vraag en antwoordspel tussen twee mensen, zonder daarbij de bedoeling te hebben,
om je medemens in de maling te nemen.
Vooral in het personenvervoer komt het regelmatig voor dat een passagier die vreemd is in
de stad iets moet vragen aan de bestuurder van de bus of tram. De manier waarop de vraag
gesteld wordt is dan vaak het begin van het bedoelde vraag en antwoordspel, mits beide
partijen de nodige humor bezitten, want ik blijf zeggen de humor ligt op straat. Het is
jammer dat veel mensen het niet meer zien.
Het volgende speelde zich af, ongeveer 38 jaar geleden.
Ik was bestuurder op lijn 24 van het gemeentevervoerbedrijf in Amsterdam. Lijn 24 reed
tussen het Stadionplein naar het Centraalstation. Wij reden daar toen 1 uur over, dus 45
minuten heen en 45 minuten terug.
Bij een van mijn ritten op lijn 24 stond ik bij het eindpunt, Stadionpleinen ik liep zoals
was voorgeschreven door de lege tram om te kijken naar eventuele achter gebleven of
vergeten spullen van passagiers.
Onder een van de stoelen zag ik liggen een strookje van blauwe contantzegels die vroeger
veel in gebruik waren en die werden gratis verstrekt in winkels, wanneer je voor een
bepaald bedrag had besteed. Deze zegels deed ik in mijn geldlade met de bedoeling om deze
gewoon mee naar huis te nemen.
Op de voorgeschreven vertrektijd, vertrok ik weer voor de volgende rit vanaf het
Stadionplein. Bij de halte Minervaplein stapt er een oudere dame bij mij in de tram en zij
vraagt: “ Mag ik een kaart van twee gulden, hoeveel krijgt u.” Ik vond de vraag
zo leuk gesteld, dat ik er op in moest haken met het antwoord: “ Twee kaarten voor
Fl. 3.95.” Waarop de passagier weer zei:’ Geef er dan maar twee.”
Deze transactie kostte mij dus vijf cent, maar ik had toch voor honderd gulden lol. Maar
het verhaal gaat verder. Ik geef deze dame twee kaarten, stempel er een rit vanaf en ik
overhandig haar die twee kaarten plus een stuiver. In mijn onschuld scheur ik ook af vijf
contant zegels. De dame zeer verbaasd, dat zij ook contant zegels kreeg bij haar aankoop,
vraagt aan mij: “ Is dat nieuw, dat we ook zegels krijgen bij aankoop van een
plaatsbewijs.” Ik zeg haar, nee mevrouw deze actie is al geruime tijd ingesteld,
waarop de dame zei: “ ik heb verleden week ook een kaart gekocht, maar ik heb geen
zegels gehad, kan ik die nu van u krijgen.” Ik zeg haar: “Nee mevrouw, dat gaat
niet, maar u kunt wel even langs het hoofdkantoor om daar om de zegels te vragen.”
Uit betrouwbare bron heb ik vernomen, dat de dame naar het hoofdkantoor is geweest om daar
verhaal te halen over de zegels. Ik weet niet hoe het verder is afgelopen, maar voor mij
is het een gebeurtenis, die ik nooit meer zal vergeten. Hoe het verder met deze passagier
is afgelopen weet ik ook niet en met zegels evenmin.
Dit zijn gebeurtenissen die het vak van trambestuurder op de lijndiensten zo aantrekkelijk
maken.
JOOP RETENVEGER
door: Nico Paap oud medewerker GVB
Bij het Gemeente Vervoerbedrijf van Amsterdam
wordt veel aandacht geschonken
aan het onderhoud van het rijdend materiaal en de daarbij behorende onderdelen,
zoals onder andere de tramrails. Deze rails moeten dan ook regelmatig worden geveegd incl.
de wissels. Een buitenstaander kan zich geen voorstelling geven wat voor troep en
vuiligheid soms in de rails en in de wissels ligt, hetgeen de veiligheid van het openbaar
vervoer niet bevorderd.
Regelmatig werd in die tijd personeel aangenomen die tot taak hadden de rails uit te
vegen, tegenwoordig gaat dat niet meer handmatig, maar vroeger, ik praat van ongeveer 40
jaar geleden moest dit allemaal nog met de hand gebeuren.
Wij noemden deze mensen railvegers, de echte Amsterdammer noemden deze mensen
retenvegers.
Zo ook onze vriend Joop.
Ook Joop werd na strenge keuring toegelaten tot het gilde railveger.
Joop was een altijd behulpzame man, als je hem nodig had, dan was hij er, ik geef toe als
je hem niet nodig had was hij er ook en dat gaf wel eens problemen.
Joop kreeg om zijn werk te doen een smalle bezem die precies paste in de rails en hij
kreeg opdracht om voor het Centraal Station te beginnen in de richting van de Dam de rails
te vegen en dat deed hij met volle overgave.
Aangekomen op de Dam, ziet Joop een grote slak lopen op de rails en Joop, niet wetende wat
hij hier aan mee moest, kiest in dit geval voor de meest makkelijke manier, hij trapt dat
beest dood.
Het grote toeval wil, een oudere dame ziet dat en zegt tegen Joop: “ Meneer wat u
daar doet vind ik zo laf en gemeen, was daar geen andere oplossing voor te vinden.”
Waarop Joop zegt: “ Mevrouw u heeft misschien wel gelijk, maar hij treitert me al
vanaf het Centraal.”
Joop heeft in deze functie geen jubileum gevierd, hij is overgeplaatst naar de artis, waar
hij nog vele jaren werkzaam is geweest.
EFFE BLOKKEN!!!
door: Leo Roodveldt
Ja, ja wat een tijd was het in de jaren 50 en 60.
Mijn vader had toen een staatsloterijkantoor op het Gerad Douwplein en als kleine jongen
ging ik soms met lijn 25 naar de Ferdinand Bolstraat om uit te stappen bij de Albert
Cuyp.
In die tijd was het erg druk in de tram en als deze vol was riep de conducteur altijd;
"mensen even doorlopen want er moeten er nog meer mee" .
Maar ja, als men eenmaal stond in de tram dan bleef men staan en zich vasthoudend aan de
riem die aan de stang vast zat.
Na twee keer dit gevraagd te hebben riep de conducteur tegen de trambestuurder, "Jan,
effe blokken". De bestuurder stond dan boven op zijn rem en de remblokken deden hun
werk. Automatisch schoven de mensen dan naar voren. Als ik dit hoorde hield ik me altijd
goed vast, anders lag ik gelijk vooraan.
Ik was immers maar een mager jongetje.
ZAK PATAT
door: George
Ladru
Het moet rond 1980 geweest zijn. Ik was
trambestuurder op lijn 24 die gecombineerd reed met lijn 5. Op deze dag had ik een dienst op lijn 5. Lijn 5 reed om de 20 minuten vanaf Station
Zuid door de Beethovenstraat en volgde daarna de route van lijn 24.
Ik was die dag niet goed in mijn hum omdat mijn verlof geweigerd was. Ik had verlof
gevraagd omdat de voetbal wedstrijd Ajax – Feyenoord op de tv werd uitgezonden en ik
had deze wedstrijd graag willen zien. Op 1 van mijn eerste ritjes kreeg ik ter hoogte van
de halte Muntplein 2 knapen van rond de 12 jaar in mijn tram. 1 van deze knapen had een
flinke zak patat bij zich waaruit hij de ene patat na de andere patat in zijn mond stak.
Ik rook de geur van gebakken patat met mayonaise. Of het nou kwam omdat ik nog steeds de
pest in had voor mijn geweigerde verlof, ik weet het niet, ik draaide mij met een
chagrijnig gezicht om naar de 2 knapen en vroeg hun de zak patat te sluiten of anders de
volgende halte uit te stappen.
“We gaan er de volgende halte wel uit” zei 1 van hen. Ondertussen kwam ik aan
bij de halte Dam en stopte om de passagiers uit te laten stappen. De 2 knapen vroegen of
ze voor mochten uitstappen en ik opende zwijgzaam de deur. Toen de knaap met de zak patat
op de treeplank stond, draaide hij zich plotseling om en gooide de zak patat met een
goedgerichte worp in mijn nek. Ik hoorde hem nog zeggen; “Hier chagrijn, heb je ook
een patatje.” Het bleek een patat speciaal te zijn met ketchup, mayonaise en uitjes.
Ik voelde de smurrie mijn nek in lopen en zag dat de hele cabine besmeurd was met patat,
uitjes, ketchup en mayo.
De 2 knapen waren in geen velde of wege meer te bekennen. Ik plaatse een oproep naar de
centraal post en vroeg assistentie van een chef. Omdat het mobilofoon verkeer een open
systeem was en iedereen de communicatie tussen de tram en de centraal post kon
meeluisteren, vertelde ik niet de reden waarom ik een chef op het Centraal Station wilde
hebben.
Toen de chef arriveerde zag hij in welke toestand ik mij bevond en ik bespeurde zowaar een
glimlach op zijn lippen. Ik zei dat ik graag naar huis gebracht wilde worden om mij te
verschonen.
Nadat we bij mijn woonadres waren aangekomen zei de chef; “Ga maar naar boven, ik
wacht hier wel even.” Ik zei dat ik ging douchen en schone kleren moest aantrekken en
dat het wel even kon duren. Ik stelde voor dat de chef met mij meeging en dat mijn vrouw
een bakje koffie voor de schrik zou zetten. Nou dat vond de chef wel een goed idee. Nadat
ik onder de douche vandaan kwam zag ik tot mijn verbazing dat de voetbal wedstrijd Ajax
– Feyenoord net was aangevangen. Aangezien de chef ook een voetballiefhebber was
stelde ik voor om de eerste helft te kijken en daarna weer aan het werk. Dat vond de chef
een goed idee.
Het was een spannende eerste helft en de chef nam in de rust, via zijn portofoon, contact
op met de centraal post om te vragen of er nog calamiteiten waren. Volgens de centraal
post waren die er niet. De chef gaf toen aan de centraal post door dat ik door het
akkefietje met de zak patat nog geen schaft had gehad en dat ik mijn maaltijd thuis even
zou nuttigen. De centraal post vond dat een goed idee. Hierdoor hebben we de tweede helft
ook nog kunnen zien.
Wie er gewonnen heeft weet ik niet meer maar achteraf was ik de patat gooiende knaap
dankbaar.
ZITPLAATS
door: Theo Pam
Hallo, ik ben net met FLO.
Ik reed met lijn 6 het Leidseplein op. Daar stond een Vlaamse dame. Ik doe deur 1
open en ze zei "goedemorgen meneer de aandrijver, gaat u naar het
Frederiksplein?" Ik zei natuurlijk. "Dan wil een bewijs", terwijl ze naar
de kaartjes keek. Ze vroeg naar het prijsverschil van 1,60 en 2,40. Ik zei dat 1,60 een
staanplaats was en de ander een zitplaats. Zij vroeg mij of het ver was. Ik antwoorde 3
haltes. Met een staal gezicht vroeg ze om een staanplaats. Met een bijna lege tram reed ik
richting Spiegelgracht. Ze bleef ze staan. Ik vond dat sneu en zei dat ze mocht gaan
zitten bij de halte Frederiksplein. Kwam ze toch naar me toe en zei; "Meneer de
aandrijver nog bedankt voor de zitplaats."
Kijk, dat zijn ook leuke dingen die je meemaakt.
RUBBER DOPPIE
door: Joop van der Does - Koekange (Dr)
Zelf ben ik nu 53 en woon in Drenthe. In een
rustig dorpje tussen Meppel en Hoogeveen, genaamd Koekange. Een dorp zo klein, dat als de
bus hier stopt, hij met voor- en achterwielen buiten het dorp staat. Soms vertel ik het
verhaal aan mensen hier op het dorp, die zich geen voorstelling kunnen maken van hetgeen
zich in Amsterdam afspeelt. Als ik dan vertel dat ik Amsterdammer ben, kijken ze je
ongelovig aan zien snot branden.
Op een regenachtige maandagmorgen in september 1972, stapten wij, vier middelbare school
scholieren van een jaar of 17, in lijn 24 bij het Centraal Station in. De tram zou ons
brengen naar Zuid, waar onze school stond. Aan de Jan van Eijkstraat, achter de
Beethovenlaan.
Afijn de tram gaat rijden: Damrak. Rokin, Spui enz. je kent het wel.
Voor ons zit een man, jaar of 35, met een zoontje van een jaar of negen. Het jochie zit
bij het raam en veegt af en toe de beslagen ruit schoon om naar buiten te kijken.
Niemand zegt wat, want het is maandagmorgen, rond een uur of acht, je kent het wel.
Op het Roelof Hartplein, net voor de bocht, stapt er een ouwe baas in, met een wandelstok.
Blij dat hij droog staat en schuifelt naar voren door de tram.
Hij loopt nog wat door, maar zijn stok glijdt telkens uit op de natte tramvloer.
Zegt die man voor ons:"Zeg ouwe, daar moet je een rubber doppie om doen, dan glijdt
die stok niet uit."
Zegt die ouwe baas:"Dat had jij een jaar of tien geleden moeten doen, eikel, dan had
ik nou kenne zitte...!"
Loeihard gelach in de tram door de passagiers en de bestuurder.
CARANSAPLEIN
door: Henk Visser
Zo rond 1958 gingen wij als jongens van de
Transvaalkade vaak op zondag naar de binnenstad. Dat was soms goedkoop, want de vader van
één van onze vriendjes was tramconducteur op lijn 9 (bijwagen) Wij wisten dan op welke
wagen hij dienst had en dus konden we voor niks mee op lijn 9. We stapten op in de
Linnaeusstraat voor het Girokantoor, hoek Oranje Vrijstaatkade/Transvaalstraat. We hoorden
toen ooit eens dat een conducteur op lijn 9 problemen had gekregen, omdat hij bij iedere
halte riep, welke halte werd aangedaan en probeerde daarin geinig te zijn. Lijn 9 deed
vanaf het CS naar het Ajax-stadion de volgende haltes aan, die hij dan ook luidkeels
aankondigde: Beurs - Dam - Spui - Munt - Caransaplein. Hij schijnt berispt te zijn.
RUGGEGRAAT VERLENGEN
door: André van de Molegraaf
In de jaren eind ’60 begin ’70 reed
ik als trambestuurder op lijn 2 met als eindpunt het Hoofddorpplein. Op een winterse dag
het sneeuwde behoorlijk en er lag uiteraard een flink pak sneeuw, Toontje de Boer ook
trambestuurder reed die dag ook bij ons op lijn 2 en dan moest je flink uit kijken want
die gozer haalde altijd rottigheid uit. En ja hoor een van onze collega’s moet zijn
ruggengraat verlengen en zit op het toilet en Toontje pakt sneeuw, maakt er een flinke bal
van en kegelt hem door het geopende toiletraampje naar binnen. Een hoop geschreeuw en
gevloek was het resultaat en Toontje lag krom van het lachen tot de collega van het toilet
komt en tegen hem zegt, stomme idioot dat je d’r bent ben ik mooi m’n bril kwijt
(en inderdaad hij had geen bril op) jij met stomme …streken ik trok net door toen die
sneeuwbal van jou m’n bril van me snufferd sloeg en in de pot viel. Toontje ja dat
zal wel, maar die knaap bleef volhouden en Toontje voelde zich toch niet zo lekker
d’r bij en ging na veel vijven en zessen het toilet in en de brilloze bestuurder
achter hem aan, nou een lang verhaal kort te maken, Toontje ging op z’n knieën en
stroopte z’n mouwen op en ging met zijn arm in de pot om te voelen of die bril nog te
vinden was. Veel gelach en gegil en de bestuurder achter hem vraagt of ie hem al gevonden
had en haalt uit zijn zak zijn bril zet hem op en vraagt nogmaals aan Toontje heb je
‘m nou, Toontje kijkt kwaad achterom en zegt nee mafkees en meteen ontdekt hij de
bril bij die gozer op zijn snuit en toen moest die vluchten anders had Toontje hem gevild.
Maar weken lang als wij Toontje onderweg tegenkwamen hielden wij onze duim en wijsvinger
op onze neus en keek hij ons kwaad aan.
GEVONDEN VOORWERP
door: Cor Fijma
Vroeger - zo begin jaren 50 - had je een
conducteur op lijn 3 die nooit afbelde maar met zijn kniptang een tik tegen de ruit bij de
bestuurder gaf. Hij stond dus buiten op de vluchtheuvel.
Dat brengt mij op dat verhaal van die niet meer al te nuchtere passagier die zijn
gestoomde makreel in de wagen had laten liggen toen hij op het Haarlemmerplein uit lijn 3
stapte. Gevonden voorwerp! Wat te doen? Zonde om die vis te laten bederven in het
gevonden-voorwerpendepot, dus soldaat maken in het huisje aan de Planciusstraat leek de
beste oplossing. Liefhebbers genoeg, het was nog in de loopwagentijd. Hebben ze de vis
verorberd, wordt er hevig op de deur geklopt door een zeer nuchtere passagier die vraagt
of ze zijn vis gevonden hadden. De graten lagen nog op tafel . . . .
HET HOEKJE OM
door: Cor Fijma
In de tijd van de loopwagens was het altijd
lachen op de tram. Mijn vaste plek was op het voorbalcon, natuurlijk. Zo stond ik eens op
een lijn 7 die toen nog van de Sarphatistraat linksaf de Roetersstraat in draaide. Vraagt
een dame: ´stopt U als U het hoekje om bent?´ Zegt de bestuurder: ´wilt U mij het
hoekje om hebben?´
Op deze pagina leest u een aantal
anekdoten van Amsterdamse tramliefhebbers en (oud) GVB-ers. Heeft u ons een anekdote te
vertellen?
Mail dan naar joswiersema@amsterdamsetrams.nl
of laat een berichtje achter
 |
